-  داستان طولانی  -    
 

تنهاروی تختم نشسته بودم؛ شب عجیبی بود؛  زنی به من زنگ زده بود؛ازهمان تلفنهای مزاحمی که یک زمانی خیلی مد بود  ؛بهش گفتم شبهامعمولا بیدارم وساعت 3منتظرتلفن مجددش هستم خیلی خوشحال شد گفت شوهرش برای کار به شهردیگری رفته  وتمام روزمنتظرتلفنش که مینشیند دل پیچه میگیرد چون هم دوستش دارد وهم ازش میترسد فکرمیکند   بالاخره شوهرش یکروز میفهمدکه اوقبلا ازدواج کرده :
- متوجه ام!
- البته من خودم برای شناسایی نرفتم ؛مادرم میگفت فقط نصفش توماشین مونده بود!
- اوهوم م!
گفت شوهردوم اش هم سن وسال من است؛ پرسیدم سن مرا ازکجامیداند  ؛گفت ازپختگی صدایم برمی آید که مرد جاافتاده ای باشم ؛ من هم یک جوابکی ازسرتعارف بهش دادم که ادامه بدهد و  بگوید که میخواهدبه چه نتیجه ای برسد چون راستش هیچکدام ازحرفهایش راتاآن موقع باورنکرده بودم وخیلی هم خوابم می آمد؛  به نظرم فقط هذیانهای شبانه ی زن نیمه مستی بود که اتفاقا صدای افسونگرش داشت قطع کردن ارتباط رابه طورغم انگیزی محال میکرد.
نیم ساعت ازقرارزنگ زدنش گذشته بود که خوابم برد نزدیک صبح زنم ازبیمارستان زنگ زدوگفت  شیفتش تمام شده ولی به خاطر شوهر یکی ازدوستان نزدیکش که دربخش بستری است تاظهرنمیتواندبه خانه برگردد بنابراین ماشین همانجادرپارکینگ بیمارستان می ماندومن مجبوربودم برای رفتن سرکارتاکسی بگیرم؛ پرسید چراخواب مانده ام مگرنمیخواهم سرکاربروم؛ گفتم میروم ؛گوشی راقطع کردم وخوابیدم تاحدودظهرکه زنم آمدوپرده ی اتاق راکنارکشید کاملا خواب بودم انگارمرده باشم هرچه صدایم میکرد تکان نمیخوردم؛پرده راکه کنارکشید یکدفعه ازسفیدی نورکورشدم وپریدم.تلفن زنگ زد  ؛کاری نمیشدکرد لاله بغل گوشی ایستاده بود:

|+| نوشته شده توسط ریحانه نامدار در دوشنبه چهاردهم شهریور 1384 و ساعت 23:4  

                                                       - روزهای گذشته ام -

هنوزآنوقتهابه میهمانی های ماهانه میرفتم؛چندباردیگرهم دختره راباآنها دیده بودم ؛دیگرجذابیتش رابه کلی برایم ازدست داده بود  ؛یکی دوبارپیش آمدکه باهاش حرف بزنم؛خیلی مسخره ومعمولی به نظرم آمد ؛ به من نگاه نمیکرد؛اصلا به صورتم نگاه نمیکرد همیشه خودش رامشغول انجام کار دیگری نشان میداد ؛خیلی داشت عذاب میکشید واین ازهمه ی رفتارهایش معلوم بود ؛چون به خودش خیلی فشارمی آورد که غیرازاین نشان بدهد به نظرم حقیرتر میرسید؛  چطورمیتوانستم آنطورعاشقش باشم وقتی حالا فقط میشد به راحتی به کناری پرتش کنم وازتماشای افتادنش لذت ببرم ؛آن یارو؛لندهور دو ونیم متری رابگوکه خودش رازیرپایش فرش میکرد؛ازهمه مضحکترهمان دفعه بودکه آمدبین من واو توی صف ایستادوسعی کرددست درازش رادورگردن اوحلقه کند ؛البته برای اوموقعیت فوق العاده ای بودکه مرامتوجه آخرین دلداده اش بکندوکرد!واقعا متاسف شدم ؛دیگرخیلی ازانصاف به دوربود که همچین موجود قناصی سرازکاراودربیاوردوبیایدباآن حالت بیمارگون بغلش کند:
-نکن پاشا!گردنبندمو پاره کردی!
پاشا! چه اسم احمقانه ای!همانجا موقعیت خوبی بود که سایه رابهش معرفی کنم ؛سایه جلوی من توی صف داشت باجورابش ورمیرفت؛وقتی به دختره معرفی اش کردم جیغ کشیدندوهمدیگررادرآغوش گرفتند؛تقریبا مثل کسی که چیزی محکم توی سرش خورده باشد هاج وواج مانده بودم لندهوردوونیم متری خودش راچپاندبین شان ومراهل دادعقب:
 - ببخشید  ؛کفشتونولگدزدم؟
سایه گفت دیدن دوست عزیزش رابعدازاین همه سال مدیون من است

؛وبازهمدیگررابوسیدند ؛دختره اینباربه عمدتوی چشمانم نگاه کردوطوری خندید
 که احساس کردم دوتابال روی شانه هایش درآمده وهمین حالاست که به آسمان بپرد؛یادخیلی چیزهاافتادم. . .  خیلی چیزها !  به سایه گفتم برود گم شود ؛واقعا یاسمن رادوست داشتم.بعدهاشنیدم که لندهورچندبارسایه راتادم درخانه شان رسانده،ولی سایه بهش گفته:ًً لجن کثیف  ًًًًً! چندسال بعدباسایه ازدواج کردم ؛لندهوررابعدازآن یکی دودفعه دیگرهم دیدم ؛ریش درازعجیبی گذاشته بود وعینک دورطلایی میزد ؛توی مهمانی ها اغلب یک گوشه ای مینشست وناشیانه سیگارمیکشید؛ انگارتوی یک دانشگاه معروف خارجی قبول شده باشد یاچیزی شبیه این ؛بعددیگرهیچوقت ندیدمش ؛یاسمن توی یک روزنامه خوانده بودکه کتابش راتقدیم کرده به سایه.

|+| نوشته شده توسط ریحانه نامدار در جمعه چهارم شهریور 1384 و ساعت 1:25  

  RSS